zondag 25 november 2018

Houtje Touwtje

Daar waar veel kunstenaars zich beperken tot het gebruik van één materiaal, één motief, één manier of stijl van werken, werk ik bij voorkeur met verschillende materialen, motieven, manieren van werken. De kunstmarkt vraagt om  herkenbaarheid (branding) en veel kunstenaars conformeren zich bewust of onbewust daaraan. Bovendien is het logisch dat wanneer je iets goed kunt en er succes mee hebt, je het blijft doen. Het is allemaal logisch, maar wel een beetje voorspelbaar en saai. Ik vind het interessanter en spannender wanneer kunstenaars zich niet steeds weer herhalen, maar nieuwe paden proberen te betreden. 
Al vanaf mijn studietijd op de Arnhemse kunstacademie (1986-1990) houd ik me bezig met de existentiële thema's van het menselijk leven : lijden, verval, geweld, liefde en dood. Deze zijn  voor mij verbonden met religieuze en spirituele tradities. In de loop van de jaren is de vorm van mijn werk  enorm veranderd, maar is deze onderliggende basis dezelfde gebleven.

Als ik aan mensen vertel dat ik beelden maak, is heel vaak de eerste vraag met wat voor  materiaal ik werk?  Brons, steen of hout? Beeldhouwen staat nog altijd synoniem met ambachtelijkheid en harde materialen. Ondanks dat  in de 20ste eeuw  alle denkbare materialen verheven zijn tot beeldhouwmaterialen blijft dit het imago van sculptuur. Ik ben in die zin geen echte beeldhouwer. Ik houd van plakken en knippen, van het combineren van harde, zachte, mooie en vieze  materialen. Van hergebruik van vormen en voorwerpen, in combinatie met zelfgemaakte delen. Van het door elkaar husselen van traditionele  en zelfbedachte motieven.  Ik hou van aanrommelen, niet vrijblijvend, maar betekenisvol aanrommelen.
  




 De kus - 2018








Naief beeld -2018






 

Animal magic - 2010/2018 





 

detail









Prins op paard 7 - 2018

Geen opmerkingen:

Een reactie posten